[b]Hep K/al !
Hani demiştin ya!
Ağlama sus artık sil yanaklarını! Ağlarsan açmaz yaban çiçekleri mateme
bürünür. Rahmet yağmurları yağmaz olur gözyaşlarına nispet. Taze gelin
küser duvağına allar bağlar yaşmağı. Mecnuna yapılan tüm abideler iner
baş aşağı…
Sildim sevdiğim!
Hani demiştin ya!
Akasya çiçeğinden gülücükler kondurdum dudağına. Gün ertesi düşlerimi
taktım gamzelerine. Tek tek nefes alacak gayrı solgun hücrelerin.
Dokunsam eğreti hüzünlerin s/açılacak ortaya. Bir vaha bir hayal ki sana sunduğum; ötesi berisi yok!
Güldü gözlerim!
Hani özlemiştim ya seni!
Ta uzaklardan görünürdü gözlerinin kıyıları. Öylesine bir sakinliğe
demir atmış gemiler. Yosun bakışlarına yürürdüm doludizgin. Hareli
umutlar açardı gözbebeklerinde. Tan vakti düş/müş yanı başıma. Umutlara
dikili kaldı gözlerimuzaklara ; gerisi yok!
Ve…
Hani gelmiştin ya!
Ah delirtircesine kokun sinmiş can evime! Odamdaki aynada asılı kalmış
yüzün. Özlemin diğer adıdır gözlerine sevdalanmak. Posta güvercinleri
yolladım ardından. Kanadına taktım dizelerimi. Adını sakladım
satırların gizemli hecelerine…
Ara / bul diye
Ah yar! Hani bendeydin ya!
Duygularım silkindi gamından. Karanfil kokuyor içinde hayallerimi
s/akladığım ceviz çeyiz sandığım. Öyle bir ağırlaştı ki rüzgârın
kanatları mecali kalmamış yağmur yüklü bulutları itmeye… Gör bak!
Ağlamıyorum artık!
Ey yar!
Ben kentinin tek sahibi hayatıma yorgun düş/sen adam. Hani diyorum:
Akşamları eskitip kapatsan gözlerime geceyi. Acemi ruhum deliksiz
uykular uyuyacak dizinde…
Gitme hep k/al!
Gidersen bütün duvarları ağlar sokaklarımın. Koşar çırılçıplak /küçük
ayaklarıyla ardından bir kadın… Yankısız sessizliğinde/ sensizliğinde
her adımda uzadıkça uzar sana varan yollar… Yıkanır gözyaşlarıyla
kaldırımlar. Yıkılır en görkemlisi anıların… En iyisi mi?
Gel /hep gel!
Hep K/al![/b]